Słownik etymologiczny języka polskiego/jar-
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
jar-, ‘łączyć’, ko-jarzyć (co Knapiuszowi jeszcze dziko brzmiało), i prasłowiańska nazwa ‘jarzma’, w cerk. i na Południu całem rodzaju męskiego, jarem, u nas i na Rusi nijakiego: jarzmo, jarmo; jirzmo, dziś ludowe, zapisane już w 15. wieku; ja-, ji-, je- wahają się stale; kojarzyć i jarzmo, por. igo i iungere, »kojarzą stadła« jak łac. coniux (p. igo). To jar- łączą z łac. arma, ‘broń’, grec. harma, ‘wóz’, harmos, ‘spoidło’, harmoniā; nawet ramię i niem. arm, ‘ubogi’, tu należy.
