Słownik etymologiczny języka polskiego/i

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

i, spójka łącząca, ‘a’; samoistna, i w skupieniach (iza, izali), dawniej stale przed pytajniki kładziona (i kto, i co, zamiast kto?, co?); poszła z przypadku któregoś zaimka wskazującego; może to grec. ej, ‘jeśli’, albo lit. jei, ‘jeśli’ (od zaimka 3. osoby). Połączona z że: iże (skrócone: albo że), wyraża, jak aże, zawisłość: »on rzekł, iże przyjdzie«, tyle co: ‘on rzekł i on przyjdzie’; tak samo np. niem. und (‘i’) jeszcze na początku 16. wieku używano i w znaczeniu dass (‘że’).