Słownik etymologiczny języka polskiego/hurm
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
hurm, dziś hurma; hurmem, dziś hurmą; ‘trzask’, ‘ścisk’, ‘kupa’; »będzie taki hurm od nich trąc się między sobą«, Janczar (w czeskim tekście: hrzmot), »z trzaskiem a hurmem wielkim«, »wielkim krzykiem hurmem«; ale także: »zebrawszy się hurmem szli«, Janczar, »hurmą wyciągnęli«, Leopolita; oba znaczenia w 17. w.: »okrzykiem albo hurmem wojują kozacy«, 1649 r., »w takim hurmie ludzi«, »prowadzą hurmem do pokoju«; dziś tylko o ‘natłoku’; od nas(?) na Ruś (hurba, toż co i hurma, używa się, jak hurman, i o ‘bryle’).
