Słownik etymologiczny języka polskiego/giża

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

giża, ‘nogi wołowe lub świnie’, ‘ćwiartka tylna cielęca’, w słownikach 16. wieku, giżka, ‘kiełbasa’, giżnik, ‘kiełbasiarz’ (tamże), gizłaty, ‘nogi’ (narzeczowe, pogardliwie; przyrostek jak w szkurłaty); czes. hyże i hyżdje, ‘biodro’, ‘szynka’; może i giczel (p. giczały) tu należy, zamiast giżel (?), por. łużyckie hwiżdżel, to samo; dalej litew. gūżys i gunżys, ‘kość w kłębie’ (ale i ‘gardziel’, ‘grdyka’), ‘głowa kapusty’; gużius, ‘kurczą się’, gużēti, ‘zbiegać się do kupy’ (w lit. wcale rozgałęziony pień); we związku z guzem (p.).