Słownik etymologiczny języka polskiego/głobić

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

głobić, ‘uciskać’, ‘gnębić’; głobić się, ‘troszczyć się’; głoba (na Bałkanie o ‘karze pieniężnej’); ogłoble u wozu, uprzęży (por. głobić, ‘spajać beczkę obręczami’, a u Potockiego: »szkoda pługu głobić w twardej ziemi«); wygłobić, wygłabiać, ‘wydrążać’; narzeczowe głabać, głabnąć, ‘grabnąć’. Litwini zachowali pierwotne znaczenie i wokalizację całkowitą, więc glēbti, ‘obejmywać, ściskać’, glēbys, ‘naręcze’, głobti, głobstyti, ‘ukrywać’, głoba, ‘piecza, opieka’, prus. poglabu, ‘objął’ ; grec, glafō, ‘wydrążam’, glafy, ‘jaskinia’ ; niem. Klafter.