Słownik etymologiczny języka polskiego/fajn

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

fajn, pożyczka niemiecka z romań. fino od finis, ‘koniec’, w złożeniu fajnzilber, w 17. wieku stale fancliber, fandzlibrowy, fanszlibrowy, u Paska, Potockiego; por. falundysz, ‘sukno’ (fein lundisch).