Słownik etymologiczny języka polskiego/czar

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

czar, czarować, czarownik, czarodziej, rozczarowany; prasłowo; tak samo zawsze i u wszystkich Słowian, czaroděj już cerk. w 9. wieku. Czesi jedyni ocalili pierwotne słowo, czára, ‘linja’, czarati i czarziti, ‘kreślić’, bo kreślenie było od »czarzenia« nieodłączne: kreślono (pociągano linje) nad człowiekiem przy zamawianiu. Lit. keras, ‘czar’, kerēti, ‘oczarować (urzec, słowem czy wzrokiem, uszkodzić)’, awest. czārā-, ‘środek’, ind. krnoti i karoti, ‘działa’, krtja- i kartra-, ‘czary’ (a dalej i lit. kurti, ‘budować’, t. j. ‘działać’, prus. kurke, ‘bożek urodzajów’, słowiań. kŭrczij, ‘kowal’?).