Słownik etymologiczny języka polskiego/butwieć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

butwieć, zbutwiały, zbutwiałki, ‘zgniłki’, Potocki; postaci z bo-, botwieć, są starsze. Prasłowo; już w 9. wieku w psałterzu (64, 13) rasbotěti, rus. botiet’ i butiet’, ‘grubieć’, botiełyj, ‘gruby’, botwit’ sia, ‘bujnie róść’ (stąd nazwa botwiny, o ‘rozrosłej roślinie’, naszej boćwiny, p.); u Słowieńców buta, ‘głowacz, ciemięga’, butica i butec w temże znaczeniu, butast, ‘głupi’ (tu i buta, bucić się nasze, p.), ale to raczej pożyczki z węg. buta, ‘tępy’, ‘głupi’ (i w romańskich językach takież boto, botto, ‘but’, o ‘tępych’, franc. pied bot).