Słownik etymologiczny języka polskiego/bruk
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii
| |
 Strona w Wikisłowniku
| |
bruk, z niem. Brücke, ‘trotuar’, i w Rydze tego co u nas znaczenia (por. rosyjsk. mostowaja, ‘ulica moszczona’, ‘brukowana’); »żyć na bruku«, brukowy, brukowiec, brukować; brukotłuk; u ludu przestawiają ru w ur: »na burku«, jak durk z druku, co w 17. wieku i w piśmie uchodziło; burk u nas już w 15. w.
