Słownik etymologiczny języka polskiego/brawować

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

brawować, ‘hałasować’, w 17. w.: »brawuje po sejmikach szlachta«, »na jednego brawownika pod Gołębiem«; brawarje, dziś brewerje, ogólne w 17. w.: »swoje rozpościerać brawarje«, »cudowne brawarje stroi«; brawura, brawo! Wszystko z włosk. bravare, braveria, bravo (‘dzielny’), bravura, a to z łac. barbarus (franc. brave; co i Niemcy przejęli, brav); p. barbarzyniec.