Słownik etymologiczny języka polskiego/bram

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

bram, bramować, ogólne w 16. i 17 w. o ‘obszewkach’, ‘listwach’, ‘lamówkach’, u Reja co raz i przenośnie: »obramować cnotą«. Tak samo na Łużycach, gdy u Czechów i Słowieńców też słowa z p-: czes. prem, prym, ‘borta’, słowień. pram. Z niem. Bram, verbrämen, ‘obłożyć’, ‘obszyć’. Od nas na Ruś dostało się jako barmy (bramy, baramy) nawet do ubioru carskiego (jeśli to nie paramenty raczej). U Reja bramka, brameczka: »cudzym się nie bramuj (‘strój’)«, »bramy ze cnoty, z rozumu strzępki, a z sławy forboty«.