Słownik etymologiczny języka polskiego/bonować

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

bonować, ‘używać’, ‘dobrze żyć’, już u Mączyńskiego r. 1564; od łac. bonus, ‘dobry’ (stąd i bon; abonować, abonament, z franc. abonner; bona, franc. bonne; bonifrater, ‘zakonnik św. Jana Bożego’; bonifikacja); co innego narzeczowe bonić, ‘krasić, maścić potrawy’, z niem. bohnen, o tem samem znaczeniu, dziś ‘woskować posadzki’. Bończa (herb), od Bonifacy, jak Amadeja, Larysza, od imion chrzestnych.