Słownik etymologiczny języka polskiego/bochenek

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

bochenek, zamiast dawnego bochnek (2. przypad. bochenka), w biblji bochniec, »pięć bocheńców« (»pięcioro chleba«, Leopolita; na innych miejscach placki, krepel u niego); czes. bochnec i bochník, — u nas i bochen nowo dorobione, jak tan do taniec. Z dawnego niem. fochenz(e), z łacin. focacia, ‘podpłomyk’, od focus, ‘ognisko’; w pożyczkach 10. do 12. wieku niem. f w b się odmienia.