Słownik etymologiczny języka polskiego/blekot

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

blekot i blegot, blekotać i blegotać, blekotliwy, blegotliwy i blegot, ‘jąkała’ r. 1500, zresztą ‘plotkarz’ (blegot); blekot to samo co ‘szalej, bielon’: »plecie, jakby się blekotu objadł« (p. biel). Prasłowo, czes. blekotati, ‘paplać’, słowień. blekotati, ‘jąkać się’, ale jeszcze ogólniejsze jest blekati, u wszystkich innych Słowian o ‘beku owiec, bydła’, niby dalsze urobienie od ble- w blejati, cerk., na całem Południu i na Rusi, blějat’; dźwiękonaśladowcze, powtarza się podobnie np. w niem. blöjen, blöcken, grec. blēchaomai.