Słownik etymologiczny języka polskiego/bestja

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

bestja, bestyjka, bestjalny, bestwieć i bestwić, besztać, besztanina, u ludu i bezkurja i beskurcja, wszystko z łac. bestia, ‘zwierz’, ale besztać wprost z węg. besta, bo za Batorego mawiali: »nie mów królowi beszte, bo cię zetną jeszcze«; stąd i besztefranty, beśtefranty: r. 1698 »grał skoczne kuranty i co mógł na besztefranty« (złoż. z frantem, p.).