Słownik etymologiczny języka polskiego/barwa

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

barwa, barwić, barwny, z czes. barwa z dawnego niem. prasłowa varwe, dziś Farbe, cośmy na nowo przejęli w 16. w., zatrzymując, jako w nowej pożyczce, niem. f bez zmiany: farba, farbować (»farbowane lisy«!), farbierz, farbiarnia; od nas na całą Ruś (gdzie f i przez chw zastępują, lit. kwarba). Francuzi od niem. Farbe szminkę przezwali fard; u nas ‘szminkę’ w 15. i 16. w. barwicą i barwiczką zwano; inne urobienia: barwiany, barwisty, barwnik; w 15. w. ‘niezapominajki’: barwica, nowa barwa, barwik, »że wiosną łąki malują«; biblja »barwy modrej« używa, gdzie Leopolita »o jedwabiu modrym« prawi; barwa, ‘liberja’ w 16.—18. w.