Słownik etymologiczny języka polskiego/arenda

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

arenda, arendować, arendarz, od nas na całą Ruś (landar białoruski z owem stałem rozpodobnieniem); włos. arrendatore, ‘dzierżawca’ (z łac. arrenda, ‘czynsz roczny’), arrendare, ‘wydzierżawiać’ (od reddere, ‘oddawać’), węg. árenda; stąd i renta i rentjer.