Słownik etymologiczny języka polskiego/łuska
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii
| |
 Strona w Wikisłowniku
| |
łuska, łuskinia, łuszczyć, »wyłuskać orzechy«, łuszczaki (‘orzechy’); łuszczybochenek; łuzgać (orzechy); łuspiny (łupiny); łusta (‘kromka chleba’), w porównaniu z łupą, łupinami, dowodzą, że pień właściwy jest łu-, o wszelakiem ‘obcinaniu’, ‘ujmowaniu’; lit. łuzgana, łusna, ‘łuska’, łotew. lauska, lit. łuksztas, ‘łupa’, łużti i łaużti, ‘łamać’, łużis i łaużas, ‘łom’. Por. prus. au-laut, ‘umrzeć’, lit. liautis, ‘przestać’, grec. lyō, łac. luo, ‘rozwiązać’ (?). Łuska, łuszcz, łuzga, łuspa powtarzają się u wszystkich Słowian, u Serbów naturalnie i z ich wtórnem j: ljuska, ljusztiti, bułg. lusgam, ‘trącam’, rus. łusta, ‘kroma’.
