Słownik etymologiczny języka polskiego/łogosz
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
łogosz, ‘koń przyprzęgany’; ‘tył wozu, sani, dla hajduka’; w 17. wieku nader częste, później zapomniane; z węg. logos, ‘koń’, od logo, ‘drąg przyboczny do zaprzęgu’; więc u Potockiego: »przyjąłem za hajduka na łogosz Węgrzyna«, »niedźwiedzie u ludzi na łogoszach stawać będą«, »hajduk skacze na łogosz z łogosza«, »stoją na łogoszu hajducy«, łogoszowy pachołek«.
