Słownik etymologiczny języka polskiego/łkać
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
łkać, łknąć, częstotliwe łykać, »łzy a łykanie«, we złożeniach: połykać (obok połknąć); łyknąć, łyk, łykacz i i.; łykawy, o koniu ‘krztuszącym się’; tak samo u Czechów; mało- i białoruskie mogłoby być polonizmem; rzadsze u Słowieńców. P. łokać.
