Słownik etymologiczny języka polskiego/Łaba
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii
| |
 Strona w Wikisłowniku
| |
Łaba, rzeka Elbe, postać niepolska; winna brzmieć raczej łob-, jak dowodzi łuż. łobjo, załab. lobi; było, a w czes. i łuż. jest i do dziś, rodzaju nijakiego, czes. Labe, u nas żeńskie wedle niem.: die Elbe. Pragermańska pospolita nazwa ‘rzeki’ (elf do dziś w Skandynawji dla ‘potoku’), więc Słowianie zachodni tę nazwę od Niemców przejęli, i elf-, olf- w lob-, lab- przestawili, wedle własnego języka. Całe też dorzecze Łaby-Elby wykazuje wyłącznie niemieckie imiennictwo, przynajmniej co do rzek większych; ruczaje itp. otrzymywały i słowiańskie nazwy.
