Nazwał serce moje lodem, Wzrok sztyletem, jeszcze kłamie Żem ja jego łez powodem; Dalibógże powiém mamie.
W noc pod oknem mém narzeka,
Dzień przepędza nieprzytomnie,
Jak przy ludziach to z daleka,
Jak bez ludzi to on do mnie. Chcę nań patrzyć, czuję trwogę, Chcę doń mówić i nie umiém, Chcę uciekać i nie mogę; Sama siebie nie rozumiém.
Płakać muszę, gdy się żali;
Gdy mu kładę dłoń na ramię,
To mię jakiś ogień pali;
Nie wytrzymam: powiém mamie. Lecz jak mama go połaje? On przypłacić może zdrowiem,
Lub w dalekie pójdzie kraje; Ach nikomu nic nie powiém.
Tekst lub tłumaczenie polskie tego autora (tłumacza) jest własnością publiczną (public domain), ponieważ prawa autorskie do tekstów wygasły (expired copyright).
Autorstwo tekstu wątpliwe. zob. też Dalibóg, że powiem mamie... 