Niewesoły krakowiak

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania


Tajemnica Niewesoły krakowiak • Poezje Władysława Bełzy • Poezje mniejsze • Władysław Bełza Nocą
Tajemnica Niewesoły krakowiak
Poezje Władysława Bełzy
Poezje mniejsze
Władysław Bełza
Nocą

NIEWESOŁY KRAKOWIAK.


W pochylonej na wpół chatce krzyżem rozesłana,
Jakaś postać wynędzniała szle modły do Pana.

Krucze włosy potargane miecą się po szyi,
Krwią nabiegły wzrok utwiony w obrazie Maryi.

Pierś złamaną srogim bólem żal wielki nadrywa,
I do taktu kruk zgłodniały pieśń grobową śpiewa.

Jeno tylko jęki słychać i szepty pacierza,
Jeno tylko wicher mroźny o ściany uderza.

Łzę ostatnią wypłakała z oczy biedna matka,
Ból ją pożał — jak żar słońca zbiera rosę z kwiatka.

Nad kołyską się pochyla tuli drżące usta:
Chciała dziecię ucałować — lecz kołyska pusta —

Wenecja, 1869 r.


Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Władysław Bełza.