Wodą goplaną, wodą dryświacką, Wisłą, sosen posoką, żniwnym wieczorem znojnym święcisz krainę szerokopierśną wszystką, cieniu z podziemia, nie do pojęcia spokojny.
Deszcze rosiły, świerszcze dzwoniły czerwcem, szły zim zamiecie po bujnym lecie z nieba — mundur za szybą ciągle się jeszcze niebieszczy, a twarz ziemista, bardzo ojczysta — to gleba.
Mały pastuszek nocy majowych, księżyc, kraty herbowe święci smugami bieli. Słowik złowiony w jasnych promieni więzy świat na połowę graniem promiennym dzieli.
Słowik, rocznica... Słuchać i słuchać, bracia, przecierać oczy wawelskim zboczem wonnym: w taką noc Polskę woda Gopła przetacza pod cień ogromny, ongi Jej zaślubiony...
