Encyklopedja Kościelna/Cantharus

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Tytuł Encyklopedja Kościelna (tom III)
Redaktor Michał Nowodworski
Data wydania 1874
Drukarz Czerwiński i Spółka
Miejsce wyd. Warszawa
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

Cantharus albo Phiala. W atrium (ob.) czyli impluvium dawnych bazylik znajdowała się fontanna, lub cysterna, przy której lud mył sobie ręce i twarz przed wejściem do domu Bożego; czasza, w jaką spadała woda fontanny, lub obejmująca wodę cysterna, zwała się cantharus (u Greków starożytnych zwała się tak czasza do picia). Phiala (φιαλη), wyraz używany również na oznaczenie fontanny atriowej, znaczy to samo co patera, naczynie okrągłe i nie bardzo głębokie, używane zazwyczaj do libacji. Z czasem wyrazem cantharus nazywano kropielnicę; niekiedy oznacza on pewien rodzaj kandelabru: tak w liturgji ambrozjańskiej znaczy on pochodnię, jaką subdjakon w czasie summy trzyma w jednej ręce, gdy drugą kadzi. Znaczy też lampę wiszącą (lycnus), nazywaną u greków butto, βούτις. Cf. Martigny, Diet. d. antiq. chr. N.