Encyklopedja Kościelna/Benedykt II

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Tytuł Encyklopedja Kościelna (tom II)
Redaktor Michał Nowodworski
Data wydania 1873
Drukarz Czerwiński i Spółka
Miejsce wyd. Warszawa
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

Benedykt II, rzymianin, w młodości wszedł do stanu duchownego, bardzo biegły w Piśmie św. i rzeczach kościelnych, pobożny, roztropny i dobroczynny, nastąpił po Leonie II († 3 Lipca 683) i był konsekrowany 26 Czerwca 684 r. Zaraz po wstąpieniu na Stolicę Rzymską, zajął się losem Wilfrieda, biskupa Yorku, wypędzonego ze swej stolicy; żądał od biskupów hiszpańskich przyjęcia VI soboru powszechnego, co oni też uczynili na XIV (684) i następnie na XV (688 r.) soborze w Toledo. Prawdopodobnie na jego prośbę cesarz byzantyński Konstantyn V Pogonatus, zrzekł się potwierdzania wyborów papiezkich, jakie sobie Odoakr, a za nim cesarze wschodni przywłaszczali. Cesarz tak dalece poważał Papieża, że, według ówczesnego zwyczaju, przesłał mu włosy dwóch swoich synów: Jnstynjana i Herakljusza, uznając go tym sposobem za przybranego ich ojca (Pauli Diaconi, De gestis Longobardorum, lib. II cap. 53). Benedykt usiłował nawrócić monotelitę Makarego, patrjarchę Antjochji, żyjącego wówczas w Rzymie na wygnaniu, ale Makary trwał uporczywie w błędzie. Krótko panując, bo tylko rok, Papież ten wiele kościołów w Rzymie wyrestaurował i upiększył. Umarł 685 r. 7 Maja. Kościół zapisał go w poczet świętych i przeznaczył jego pamięci dzień 7 Maja. Jego następcą był Jan V.