I góra z górą niekiedy się zbieży, I rzeka z rzeką się spłynie:
Oto u Wisły dalekiej wybrzeży Lirnicy Litwy w gościnie.
Widzimy imion najpiękniejszych grona, Co się wokoło nas cieśnią;
Wy nas witacie ze szczerego łona Chlebem, i sercem, i pieśnią.
Bóg-że wam zapłać! nad taką gościnę Niemasz rzewniejszej na świecie...
Może nawzajem i w naszą krainę Kiedyś zawitać zechcecie.
Twardsza piosenka, chleb u nas czarniejszy, Mniej imion głośnych u świata;
Lecz w sercu zasób miłości nie mniejszy, — Przyjmiem, czem chata bogata.
1857. Warszawa.
