Bernard (zm. ok. 1390)

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
>>> Dane tekstu >>>
Autor Władysław Abraham
Tytuł Bernard (zm. ok. 1390)
Pochodzenie Polski Słownik Biograficzny
Wydawca PAU
Data wydania 1935
Miejsce wyd. Kraków
Indeks stron

Bernard łac. arcbp halicki. († ok. 1390). Skąd pochodził, niewiadomo. Literatura późniejsza poczytuje go za szlachcica polskiego, h. Koźlerogi lub Jelita, co źródłowo stwierdzić się nie da. Nieznaną jest również ani jego przeszłość, ani data uzyskania urzędu arcybiskupiego. Jego poprzednik Maciej występuje w dokumentach jeszcze w październiku 1380, więc B. najwcześniej w r. 1381 mógł objąć arcybiskupstwo halickie. Lecz w aktach ówczesnych imię jego pojawia się dopiero w listopadzie 1385, a najstarszy jego datowany dokument pochodzi z 24 VI 1386. Godność swą uzyskał za wpływem dworu węgierskiego, może na zalecenie ks. Władysława Opolskiego. Przebywał głównie we Lwowie, a swą letnią rezydencję miał w Kąkolnikach. Po objęciu rządów Czerwonej Rusi przez królową Jadwigę w r. 1387 opuścił swoją diecezję na czas dłuższy. Jako arcybiskup nadał odpusty kościołowi dominikanów lwowskich i poręczył ich przywileje, a także wziął w obronę ich prawa, jak również prawa franciszkanów, do sprawowania sakramentów. Pozatem jednak brak jakichkolwiek innych śladów jego wydatniejszej pasterskiej działalności, natomiast dochowały się tylko wiadomości o różnych sporach i procesach, które namiętnie prowadził czyto z miastem Lwowem o dom w rynku, czy z biskupem przemyskim o granice diecezji, czy wreszcie z dominikanami lwowskimi o pogrzebanie wyklętego przez siebie ziemianina. Najbardziej gorszącym był jego zatarg z miastem Lwowem, powstały jeszcze prawdopodobnie w r. 1384. Arcybiskup nękał miasto klątwą i interdyktem, nawiązaną ugodę zerwał, a rozpoczęty proces w tej sprawie, który się oparł o Stolicę Apostolską, przewlekał, nie jawiąc się wcale na terminach sądowych, wyznaczonych przez delegatów papieskich, naprzód legata kardynała Dymitra, arcybiskupa ostrzychomskiego, a następnie biskupa przemyskiego Eryka. Wskutek tego został przez nich wyklęty, zawieszony w urzędzie i pobieraniu dochodów, a króla wezwano o pomoc władzy świeckiej przeciw opornemu arcybiskupowi. Ostatnie orzeczenie tej treści wydał biskup Eryk 22 XII 1390. B. stał wtedy u schyłku swego życia, zmarł bowiem albo jeszcze w ostatnich dniach r. 1390, albo w początku 1391, gdyż jego następca Jakób został już 27 VI 1391 zamianowany.

Abraham W., Powstanie organizacji kościoła łacińskiego na Rusi, Lw. 1904, 308—311; tenże, Jakób Strepa, arcybiskup halicki, Kr. 1908, dodatki nr I i V; tenże, Początki arcybiskupstwa łacińskiego we Lwowie, Lw. 1909, 17—22.
Władysław Abraham


Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Władysław Abraham.