Przejdź do zawartości

Wolnomularstwo na Litwie

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
<<< Dane tekstu >>>
Autor Ignacy Chodźko
Tytuł Wolnomularstwo na Litwie
Pochodzenie Pisma Ignacego Chodźki
Obrazy litewskie Serya VI
Wydawca Józef Zawadzki
Data wyd. 1880–1881
Druk Józef Zawadzki
Miejsce wyd. Wilno
Źródło Skany na Commons
Inne Cały tekst
Indeks stron

Wolno-mularstwo na Litwie.


Brat kwestarz trafił w Nowogrodzkim na Wolno­‑mularstwo, wszędzie po Litwie natenczas rozpowszechnione tak dalece, że nie tylko w Wilnie loż kilka, lecz prawie w każdem główniejszem powiatowem mieście, były loże massońskie[1]; ztąd liczba inicyowanych była bardzo wielką, i obraz wewnętrznych ówczesnych dziejów i obyczajów tego kraju, nie mógłby się obejść bez napomknienia przynajmniéj o instytucyi nadającej w kilkoletnim okresie, pewny ruch i niejakąś tajemniczą barwę publiczności litewskiéj.
 Do tego więc obrazu postanowiliśmy dorzucić te krótkie wspomnienia; tém bardziej, że z licznego tłumu braci z któremi się niegdyś prawie wszędzie i prawie codziennie spotykało, żyje dziś Strona:Pisma Ignacego Chodźki t.II.djvu/460 Strona:Pisma Ignacego Chodźki t.II.djvu/461 Strona:Pisma Ignacego Chodźki t.II.djvu/462







  1. ↑ W Wilnie — Gorliwy Litwin, Dobry Pasterz, Loża Niemiécka, Orzeł Słowiański, Loża Rossyjska, Szkoła Sokratesa, Loża prowincyonalna, Doskonała jedność; w Mińsku — Pochodnia północna; w Grodnie — Przyjaciele ludzkości; w Nieświeżu — Szczęśliwe oswobodzenie; w Słucku — Władysław Jagiełło; w Nowogródku — Węzeł jedności; w Rosieniach — Palemon. Na Wołyniu w Dubnie — Doskonała tajemnica, Zorza wschodnia i loża prowincyonalna; w Rafałowie — Cnota uwieńczona; w Żytomierzu — Ciemnoście rozproszone; w Białymstoku — Złoty pierścień. Prócz tego w Wilnie były loże kapituły wyższéj, udzielające stopnie mistrzów wybranych aż do Kawalerów Różowego Krzyża (Rosecroix), to jest nąjwyższego stopnia w Zakonie. Całe zaś Wolno­‑mularstwo Litewskie należało do wielkiego wschodu, to jest do zwierzchnictwa warszawskiego, którego wielkim mistrzem był natenczas Stanisław Kostka Potocki.





Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Ignacy Chodźko.