Westchnienie (Pellico, przeł. Hołowiński, 1882)

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Silvio Pellico
Tytuł Westchnienie
Pochodzenie Antologia poetów obcych
Data wydania 1882
Wydawnictwo H. Altenberg
Drukarz F. A. Brockhaus
Miejsce wyd. Lwów
Tłumacz Ignacy Hołowiński
Źródło Skany na Commons
Inne Cała antologia
Pobierz jako: Pobierz Cała antologia jako ePub (z zewnętrznego serwera) Pobierz Cała antologia jako PDF (z zewnętrznego serwera) Pobierz Cała antologia jako MOBI (testowo) (z zewnętrznego serwera)
Indeks stron
WESTCHNIENIE.
(Z SILVIO PELLICO)
1788 † 1854.

Miłość jest serca westchnienie,
Co je niespokojność gniecie,
Co samotne jest na świecie,
Co o litość wznosi jęk.

Smutek jest serca westchnienie,
Gdy nie ma znikąd pomocy,
Gdy w dzień życia, w trosce nocy
Cały swój pogrzebie wdzięk.

Nadzieja serca westchnienie,
Co ustawnie tylko żąda,
Marzy, myśli i wygląda,
Czy nie błyśnie szczęścia dzień.

Rozpacz jest serca westchnienie,
Gdy pod nieszczęściem upada,

Gdy co miłego postrada,
Choćby marny dobra cień.

A tak, rozpacz, smutek, miłość,
Z nadzieją, co szczęściem łudzi;
Serca to płochego ludzi
Westchnienie na różny ton.

Tylko westchnieniem jest krótkiem
I radość i udręczenie,
Tylko jest krótkie westchnienie,
I życie nasze i zgon.

A jednak, o dziwny Boże!
W tak marne, krótkie westchnienie,
Wlałeś niebieskie pragnienie,
Ciebie skarbie w sercu skryć.

Wlałeś jeszcze światło niebios,
Które nigdy nie omami;
Wlałeś myśl, której skrzydłami
Mogę się do Ciebie wzbić!

X. Ignacy Hołowiński.





Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronach autora: Silvio Pellico i tłumacza: Ignacy Hołowiński.