Wielkim był świat pogański — a społeczność stara
Runęła w grób, wieńcami chwały otoczony!
Lecz jakież dla ludzkości ostały się plony,
Z podbojów Aleksandra, z tryumfów Cezara?
Głośne a marne echo — cień — błądząca mara
Po smętarzach zamierzchłych dziejów — i nic więcej!
Bo każde dzieło gwałtu, czyn siły zwierzęcej
W proch idzie — cięży nad nim zapomnienia kara! —
Lecz twory ducha — myśli starożytnej dzieła,
Nieubłagana niczem — dłoń czasu nie tknęła:
Ostał się Homer, Wirgil i Księga Platona!
Żyje dotąd i hołdy potomnych odbiera
Apollin Belwederski, Florencka Wernera[1],
I ów marmur jęczący grupy Laokona! 1854.
↑Posąg greckiego dłuta zwany Wenerą medycejską, znajdujący się we Florencji.
• PDF 
• MOBI 
