Strona:Ziemie zachodnie a państwo narodowe.pdf/5

Polską Gdańsk, Rosja stanęła przeciw Polsce a za Gdańskiem. Poseł ziemi pomorskiej Józef Wybicki mógł już w tej sprawie tylko zdobyć się na protest przed polskim sejmem. Miasto Poznań najwcześniej, bo jeszcze przed pierwszym rozbiorem Polski, oczynszowało chłopów ze wsi należących do tego miasta. Wielkopolanin wreszcie, gen. Henryk Dąbrowski, dał początek epopei legionowej.
 Po rozbiorach pod zabór pruski, dostały się: część Wielkopolski, jako W. Księstwo Poznańskie, Pomorze i Śląsk. Niemcy na te terytorja przypuścili jak najwścieklejszy szturm eksterminacyjny. Ziemie zachodnie broniły się z podziwu godnym torem wypracowując w tej obronie pierszorzędne cechy charakteru. Ziemie zachodnie w walce wprawdzie osiągnęły najwyższy stopień rozwoju kulturalnego, ale przed wojną światową walczyły już ostatkami sił. Niemcy już wyglądali w tej walce na zwycięzców. Uratował polskość ziem zachodnich Roman Dmowski przez narzucenie Polsce programu walki przeciwko Niemcom. Ziemie zachodnie w czasie wojny światowej zdały wielki egzamin swej dojrzałości policznej. Stanęły murem za Dmowskim, popierając pracą, pieniędzmi i krwią jego walkę z Niemcami w obu pozostałych dzielnicach zwalczały się dwie orjentacje ale Wielkopolska, Śląsk i Pomorze walczyły jako zwarta całość przeciw Niemcom. Ta jednolita i zwarta postawa zachodnich ziem polskich manifestowana przeciw niemieckimi powstaniami w Wielkoposce i na Śląsku zadecydowało przyłączeniu tych zie do Polski.istety program Dmowskiego nie zostak w całości zrealizowany. Szereg ziem polskich zostało po stronie niemieckiej. Gdańsk nie przypadł Polsce; rdzennie polskie Mazury znalazły cię w Niemczech, nie rozwiązano wreszcie sprawy wschodniopruskiej. Stało się to nietylko dzięki przeciwdziałaniu niemiecko-żydowskiemu na konferencji pokojowej, ale także dzięki temu, że Piłsudski przeciwstawił zachodniej polityce Dmowskiego swoją politykę wschodnią. Granice Polski są tedy wynikiem kompromisu dwuch polityk, a co za tym idzie częściowej porażki narodowej polityki Dnowskiego. Skutki tej częściowej piratki były dla znaczenia ziem zachodnich w Polsce bardzo poważne. Polska oficjalna polityka, przez całe prawie dwudziestolecie skierowana była na wschód, zaniedbując zachód i jego interesy. Oczywiście, że polityka zachodnia systematycznie eliminowała reprezentantów ziem zachodnich nie tylko co do poważnego udziału w rządach, ale nawet od poważniejszego wpływu wogóle na aparat państwowy. Niedopuszczanie zachodnich elementów do wpływu na rządy umożliwiało dwa momenty. Oto na skutek pozostawienia poza granicami polskimi poważnej ilości ziem i ludności polskiej, zachodnie elementy zostały w Polsce zmajoryzowane. Pozatem odłam polskich ziem zachodnich posiadał stosunkowo mało inteligencji przygotowanej poprostu do objęcia stanowisk w aparacie państwowym. Wszystkie te przyczyny spowodowały to, że w ostatnim dwudziestoleciu zachodnia Polska miała bardzo małe znaczenie w polskim państwie, w polskiej polityce zarówno wewnetrznej jak też zagranicznej, wreszcie w polskim wojsku. Zachonia Polska była w Polsce niejako przykryta przez inne dzielnice i inne elementy polityczne. Większe wpływy miały w Polsce inne dzielnice, a przede wszystkim żydzi. Stosunki polityczne ułożyły się tedy w ten sposób, że zachodnia Polska musiała niejako bronić siebie i swoich wartości przez cofnięcie się w siebie. Stąd powstał wielkopolski, śląski i pomorski regionalizm, wytworzony zresztą przede wszystkim dzięki odpychaniu ludzi pochodzenia zachodniego od państwa polskiego przez polsko-żydowską sferę rządząca, cementowaną przez masonerię. I jeśli się głębiej zastanowić, to tego rodzaju stosunki polityczne musiały się wytworzyć. Zmierzała bowiem do nich konsekwentnie rządząca Polska sfera polsko-żydowska, trzymywana w jedności przez masonerię. Przecież zachodnio-polskie społeczeństwo jest społeczeństwem całkowitym posiadającym polskie mie-