Strona:Wacław Sieroszewski - Nowele (1914).djvu/249

skoczył, a potym znikł — opowiadała prostodusznie kucharka.
 — Był, był!.. Co noc chodzą!.. — potwierdzali chłopi.
 — Biegł polem!... Sam widziałem!... — dodał zdyszanym głosem Zdrowy Rozsądek, który się nagle wśród zebranych pojawił.
 — Toś pan go ścigał?... — spytał wójt.
 — A jakże!..
 — A gdyby on tak pana nożem!... Samemu puszczać się w sprawy takie nie należy!.. Lud tutejszy — zbrodniczy lud... — pouczał Mostowskiego chłop-sąsiad.
 — Nic mi nie zrobił!.. Uciekał jak zając!.. — zwykłym już głosem objaśniał Zdrowy Rozsądek. Wójt kiwał głową i zerkał nieznacznie na jego obsypane popiołem obuwie.
 — A którędy to pan biegł?...
 — A tędy za nim!..
 Piotr Inokientjewicz mocniej jeszcze głową pokręcił i spojrzał niespokojnie na śmiejącą się żonę.
 Wieczór cały upłynął na ożywionych opowiadaniach o złodziejach, zbójach i krwawych tutejszych i nietutejszych przygodach.
 Gadał prawie wyłącznie Zdrowy Rozsądek, gdyż wójt, choć pił wódkę, mówił mało i stawał się nawet coraz pochmurniejszy.
 — A jakże tam stoi z młynem?... — spytał nagle Mostowskiego. — Czas już myślę wam kończyć.
 — Jutro puszczę młyn, ale muszę mieć papier... według umowy — odparł ten.