Strona:Wacław Sieroszewski - Nowele (1914).djvu/244

kiem i wymyślaniem skierowała ku otwartym drzwiom młyna.
 — Gdzie oni są?...
 — Tutaj!...
 — Nikt inny!... Widzieli ich!...
 — Szpiegują, włóczą się wieczorami, a potym kradną...
 — Wychodźcie zaraz, mordy sobacze!
 Krzyczeli i wymachiwali pięściami w kierunku pracujących spokojnie Jakutów.
 — Co się stało? — spytał Mostowski, stając między niemi.
 — Co się miało stać?!... Ukradli krowę, znowu ukradli!... Co noc coś!... Złodziejskie plemię!... Oni inaczej do Boga się nie modlą, jak na kradzionej skórze!...
 — Patrzcie ich!... Wyście uczciwcy!...
 — A u kogo to w przeszłym roku znaleziono łeb i kiszki mego wołu, nie u ciebie może, Mateuszu?... — odgryzali się Jakuci.
 — Co tam z niemi gadać!... Za wielki honor!... Wal ich w łeb, dzikusów!...
 — A jakże, tak oni wam pozwolą!... Dla was łby chowają!... Ręce za krótkie, he!...
 — Wynoście się ze wsi!... Żeby noga wasza tu nie postała!...
 — Powietrzaście nie kupili, a ziemia dla wszystkich otwarta. My też płacimy podatki!...
 — Musicie płacić, poto tylko duszę wam oszczędzono!... Ale my tu panowie, nie wy!... Wyście ją, tę ziemię waszą, sprzedali za baryłkę wódki!... Może