Przejdź do zawartości

Strona:Wacław Sieroszewski - Bajki.pdf/235

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Ta strona została skorygowana.

 — Co za nieszczęście? — spytał wreszcie ostrożnie.
 — Porąbałem obrusik!
 — Porąbaliście?... A dla czego?...
 — Z gniewu. Ten wiatr północny tak samo trzeba porąbać. On umyślnie mię tylko mami; daje rzeczy dobre na raz, żeby mię przed ludźmi ostatecznie poniżyć, żeby mię w tej ciągłej włóczędze zmarnować!... Cóż to ja małe dziecko, czy co?...
 — A możeście obrusik daremnie porąbali, może on tylko źle leżał, rąbek sobie przycisnął, albo rożkiem się zawinął, albo się zaczepił i dla tego rozłożyć nie mógł?... — wypytywał się współczująco Grzela.
 — Ale gdzie tam! Leżał dobrze, tak samo jak tu!... Tylko może się obraził za to wydziwianie naówczas z powodu „siampana“ i likieru!?
 — Czegoby się miał obrażać?... Cóż to my nie ludzie?... Jak sobie co kto w restauracji zamawia, to przecie żadnego wstydu to nie robi, kiedy czego niema!... — dowodził Grzela, a okiem wciąż strzygł na zasępioną twarz chłopca.
 — Cóż więc będziecie robić?... — spytał wreszcie po długim milczeniu.
 — Ano, chyba jeszcze raz pójdę!... Choć, doprawdy, nie wiem, co staremu powiedzieć!?

 — Powiedzcie mu tosamo!... Poco mówić, żeście obrusik podziurawili? Niema potrzeby!... Wy mu powiedzcie, że się sam podarł, że takiej lichoty wy nie potrzebujecie, że wrzuciliście go do potoku... Musi wam dać coś innego!... Przecie nie może ta wasza mordęga przepadać nadaremno... Jeno tym razem nic nie bierzcie oprócz pieniędzy. Bądź-co-bądź tylko pieniądz to rzecz pewna... On się nie psuje... Jak go człowiek ma w ręku,