Strona:Władysław Tarnowski - Krople czary - cz. I i II.djvu/131

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Syn stepów
Przyłóż ucho do ziemi:

Czy słyszysz tentent głuchy?

To idą nasze druchy,

Idą kroki spiesznemi! . . .

Aż w mogiłach drżą kości,

O! drżą w nieméj radości,

W powietrzu krzyczą duchy! . . .

Choćby w ziemi nic nie drżało

I ucho nie słyszało,

To serce by w miłości

Przeczuło i z radości

Pękało! . . .

Więc przyłóż dłoń do serca,

A poczujesz tam w głębi,

Że marnością szyderca,

Co ci serca skry ziębi . . .

Choćbyś orlego ducha

Spętał wężem łańcucha,

Czujesz ludu, żeś panem

Przyszłości twojéj, ranem

Roztysiącznion w miłości,

Jak nasienie światłości!... [1]

Przygrywka.

Starzec spoczął na kurhanie,
Z czoła otarł życia znój,
I rzekł: Stary teorbanie!
Synu mój! . . .
Młody niegdyś cię stroiłem,
Gdyś w niemowląt kwilił głos,
Wtedy męztwa cię uczyłem
Na fałszywy życia los!
Jak matula, co swe dziecię
Stąpać uczy w drobny krok,
Tak ją ciebie w życia kwiecie
Przez niejeden wodził rok . . .
A dziś ty jak syn dojrzały
Starca wodzisz mnie przez świat,
Że w ojczyźnie mi już całéj
Każden niby własny brat! . . .

  1. Przypis własny Wikiźródeł  Odniesienie do Jezusa jako nasienia światłości wywodzące się z Ewangelii według św. Jana 8:58, poprzez szereg komentarzy do tego wersu, które przeniknęły do Zoharu, gnozy, i poezji m.in. Apollona Majkowa. W tym wierszu nasienie światła to bezpośrednie odniesienie do Jezusa, wymienionego z imienia i czasu Wielkiej Nocy.