Przejdź do zawartości

Strona:Władysław Stanisław Reymont - Z pamiętnika.djvu/32

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Ta strona została uwierzytelniona.
— 28 —

 Jezus, aż mnie zamroczyło! Bo ja bardzo lubię czekoladę... ale raz dwie filiżanki, drugi raz dwie, tego już za wiele...
 Ale musiałam pić, ciotka tak prosiła.
 A tak mnie oglądała, że ciągle byłam w ponsach...
 — Kto ci robi suknie!
 Powiedziałam.
 — Fuszerka i brak gustu, będziesz od dzisiaj ubierała się u mojej magazynierki!
 Nie śmiałam się odezwać.
 — Kto cię czesze?
 — Ja sama, a czasem „Ma“ mi pomaga.
 — Źle, zupełnie źle. Zdejm-no kapelusz!
 Zdjęłam i aż mi się płakać chciało...
 A ona zawołała służącej, zawołała też wychowanicę i do spółki mnie przeczesały, wyglądałam, że to coś okropnego, jak czupiradło!... a do tego tak mi się zrobiło niedobrze... że prawie uciekłam, ale ciotka Sylwia dała mi znowu cały pakiet czegoś...
 — Weź na nowe gospodarstwo. Ubieraj się, gdzie ci mówię, czesz się inaczej i niech cię Bóg ma w swojej opiece.
 A potem, to pocałowała pana Henryka, i ta wychowanica całowała pana Henryka, i służąca całowała pana Henryka, i już nie wiem kto...
 Ledwiem przyjechała do domu...

····················