Strona:Upominek. Książka zbiorowa na cześć Elizy Orzeszkowej (1866-1891).pdf/124

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


ono potem od siedziby do siedziby, koleją przez ziemię, aż do brzegów morza, gdzie je już tylko same morskie foki i białe niedźwiedzie na lodach pojmą.
I Aecjusz je usłyszy i spyta: kto trąbi?
— „Atla — odpowiedzą mu tam w Rawennie — Król Hunnów wstał ze snu, na swoje wesele, więc taki znak dają, że on się zbudził“.

(Bierze róg do ust, mówiąc) Graj! (Trąbi i odpowiada mu zaraz mnóstwo rogów z po za ogrodzenia placu. — Attyla wsłuchuje się chwilkę w tę muzykę, potem mówi znowu z widoczną dumą) A co? (Po chwili) I mnież to umierać?...
(Wbiegają tłumnie ze wszech stron z pochodniami w ręku dworzanie).
Włocławek.Bogumił Aspis.



Upominek - ozdobnik str. 112.png