Strona:Tadeusz Dołęga-Mostowicz - Karjera Nikodema Dyzmy.djvu/125

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


Dokończył już szeptem, gdyż na schodach ukazał się Kunicki, któremu twarz rozpogodziła się w jednej chwili.
— Jaka szkoda, kochany panie Nikodemie! Niech pan sobie wyobrazi, że żona moja ma silną migrenę i nie może zejść. A Kasia nie chce zostawić biedactwa samej. Trudno, che, che, che, zjemy kolację bez kobiecego towarzystwa.
Wziął Dyzmę pod ramię i przeszli do jadalni, w której służba zdążyła już sprzątnąć dwa zbędne nakrycia.
Tu Kunicki zaczął szczegółowo wypytywać Nikodema o przebieg jego misji w Warszawie i w Grodnie. Po każdej zaś odpowiedzi podskakiwał na krześle, klepiąc się obu dłońmi po udach i wykrzykując entuzjastyczne pochwały.
— Wie pan, drogi panie Nikodemie — zawołał wkońcu, że to podniesie dochód Koborowa o jakieś sto do stu czterdziestu tysięcy rocznie! To znaczy, że, według naszej umowy, pańska tantjema wyniesie ponad czterdzieści tysięcy rocznie! Co? Nieźle? Opłaciło się panu?
— No, niby tak.
— Jakto niby?
— Wydatki miałem duże, bardzo duże. Ja liczyłem, ze i pensja musi pójść w górę.
— Zgoda — odparł zimno Kunicki — więc dodaję pięćset. Będą okrągłe trzy tysiące.
Dyzma chciał powiedzieć „dziękuję“, lecz spostrzegłszy, że Kunicki patrzy nań z zaniepokojeniem, pokiwał się na krześle i powiedział:
— To mało. Trzy pięćset.
— Czy to znowu nie będzie zadużo?
— Zadużo? Co pan sobie myśli? Jeżeli dla pana trzy pięćset zadużo, to wobec tego cztery.
Kunicki skurczył się i chciał wszystko w żart obrócić, lecz Dyzma uparcie powtórzył.
— Cztery!
Przyparty do muru, musiał się zgodzić, osłaniając kapitulację przyznaniem Dyzmie umiejętności załatwiania interesów.