Ta strona została skorygowana.
PROSTOTA
Prostoto! ciebie ponad wszystko pragnę
Przed którą — gdy inaczej nie mogę — uciekam
O ujrzeć w oczach bliskich twoje lśnienie nagle
Uczuć w uścisku człowieka
Dłoni mocnej jak śmierć mocniejszej niż życie
Oczy moje ślepe od zachwytu zawiści — nigdy jej nie
ujrzycie
Uczuć ten cios który mnie uśmierci
Uczuć który serce rozrastające się próżno
Serce pomniejszy
Ale zostaje to co mnie wyróżnia
Od czego uciekam zostało
I co przetrwa kiedy w proch szczęśliwy obróci się
ciało.
