Strona:Sonety Shakespeare'a 1913.djvu/86

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


LXVI.

Znużony wszystkim, śmierci wołam cichej;
Widzę: żebraka nagim od dziecięcia,
Bogaczy zbytkiem wystrojone pychy,
I przysiąg wiernych skruszone zaklęcia,
Zaszczytów złotych podłe umieszczenie,
I czystość dziewic haniebnie zgwałconą,
I prawej cnoty nieprawe skrzywdzenie,
I siłę rządem chromym kaleczoną.
Głos sztuki kneblem ucisk tłumi srodze,
Rozumem wodzi szał w doktorskiej todze,
W przezwisko prawdy podana prostota,
W okowach zbrodni uwięziona cnota.
Znużony wszystkim, wszystko rzucić życzę;
Lecz komuż oddam o mym lubym pieczę?


Grafika na koniec utworu 3.png