Zdaje się, że urządzono je w późniejszych już czasach, w części „Stuba communis[1]. W tylnem skrzydle też na I piętrze były izby gospodarskie i kuchnie[2]. W części stanowiącej w głębi otwartego na ulicę dziedzińczyka
połączenie z gimnazyum ś. Anny była większa izba o dwóch narożnikach ściętych, nadkryta rodzajem kopuły ośmiobocznej (tabl. II i III). Resztę I piętra zajmowały mieszkania profesorów. Połączenie tych wszystkich mieszkań i sal na piętrze stanowi obiegająca 4 ściany podwórza galerya otwarta, wsparta na rzeźbionych słupach kamiennych i arkadach o
profilach gotyckich; są tam pomieszane arkady szersze i węższe, łuki ostre i pełne, ta niejednostajność razem z nieregularnością samego kształtu dziedzińca wskazuje, że galerya nie cała naraz powstała. Początki jej sięgają przebudowy po pożarze w r. 1492. Niektóre partye dodano w XVI w., o czem świadczyły do niedawna choćby tylko różnice w traktowaniu parapetu I piętra.
Parapet ten, jak rysownik na fig. 5 nawet lekko zaznaczył i jak to widać w innej części na widoku litografowanym według rysunku Głowackiego u Jacottet et David w Paryżu, miał partye ozdobione płaskorzeźbionym
późnogotyckim nieprzeźroczym ornamentem, podczas gdy w narożniku na lewo i wzdłuż sąsiedniej ściany wschodniej już tylko wyraźnie jest nizkim murkiem, z gzemsem górnym i podziałem na obramione prostokąty. Pod gankiem utworzył się nizki i dość wązki ale piękny arkadowy
krużganek parterowy, od góry zamknięty misternem krzyształowem sklepieniem. Przerywały go w dwóch miejscach, jak widzieć można na planach tablicy
I i II, schody otwarte prowadzące jedne zaraz obok wejścia głównego wprost do lektoryum teologów czyli auli uniwersyteckiej, a drugie wzdłuż skrzydła
zachodniego ku tylnym południowym gmachom.
Galerya I piętra sprowadzała niejako do jednego mianownika różne poziomy niejednostajnych starych domów, okalających dziedziniec, i razem z kolumnadą parteru nadawała mu piętno monumentalnej całości. Drobne różnice poziomów wyrównywały tu podobnie jak na parterze stopnie i schodki, które w kilku miejscach na planie zaznaczono. Jedne były zewnętrzne, drugie kryły się wewnątrz sionek i izb. Inaczej z drugiem piętrem. To nie otaczało nieprzerwanym ciągiem całego dziedzińca, a różnice poziomu w różnych stronach gmachu były bardzo znaczne. Nie budowano też drugiej kondygnacyi galeryi, lecz poprzestano na osobnych schodach prowadzących do rozdzielonych na kilka partyj izb drugiego piętra. Malownicze schody zewnętrzne z ganeczkami w dwóch końcach ściany wschodniej, w narożnikach dziedzińca, pozostały do dnia dzisiejszego, choć zniesiono zarówno II pięterko nad wysoką „Stuba communis", jak i niżej odeń poło-
- ↑ Znane nam są inwentarze z lat 1664 i 1668 zatytułowane „Supellex capellae S. Leonardi in hypocausto communi majoris Collegii exstructae" w odpisach współczesnych przechowane w tece A. Grabowskiego Cracoviensia, u rodziny Grabowskich. Tamże w opisie szkoły P. Maryi z r. 1775 wzmianka o ramach do obrazu przeniesionych „z ołtarzyka Kollegium większego".
- ↑ „Część od ogrodu mieściła w sobie kuchnię akademicką", Mączyński, Pamiątka z Krakowa III, str. 111.
