jego sąd zawezwali[1] i zawiesza na pięć miesięcy wszystkie przez niego ogłoszone wyroki i kary[2].
Bernard umiał widocznie znaleść środki i sposoby na przeciąganie
procesu, tak że dopiero pod koniec swoich rządów Innocenty VI odsądził
go od biskupstwa. Król prosi teraz o zniesienie wszystkich kar i klątw
przez Bernarda rzuconych, a papieskie „fiat" kończy sprawę. Pod datą 6 kwietnia 1363, a zatem natychmiast w tym samym dniu kiedy suplikę zaciągnięto do regestów, wydał papież mandat arcybiskupowi gnieźnieńskiemu odpowiadający w zupełności życzeniu króla[3]. Dla zaznaczenia jednak i utrzymania przynajmniej w zasadzie prawa papieskiej prowizyi nie uważa wyboru przez kapitułę dokonanego za prawny i (podobnie jak się to stało w Poznaniu po usunięciu Andrzeja) mianuje wybrańca kapituły biskupem tytułując go proboszczem kościoła św. Michała mimo, że Imisław już od sześciu lat był konsekrowany[4]. Względy fiskalne nie małą w tem odgrywały rolę, w kilka miesięcy potem poleca bowiem papież
arcybiskupowi praskiemu, aby z Imisławem zawarł jaki korzystny dla kamery układ w sprawie dochodów przez czas nieprawnego piastowania stolicy płockiej pobranych[5].
Sprawy podniesione, jakkolwiek bardzo ważne i w niejednym punkcie zasadnicze, mają przecież charakter bardziej przemijający, niż dwie pozo-
- ↑ Theiner I, nr. 802, p. 598 — w piśmie swojem powtarza papież główne zarzuty królewskie, wśród nich i ten „ae genitor venerabilis fratris nostri Bernardi episcopi Plocensis pro eo quod civitatem Sandomiriensem. quod (!) de dicto Regno existit in manus infidelium hostium Regis et Regni predictorum proditorie, crimen etiam lese maiestatis ex hoc et alias dampnabiliter incurrendo, tradiderat, exinde convictus de huiusmodi Regno cum dicto Bernardo et aliis descendentibus ab eo usque ad terciam generacionem perpetuo bannitus et proscriptus foret“. Do jakiego czasu odnosi się wspomniane zdradzieckie wydanie Sandomierza i kto jest ojcem Bernarda nie udało mi się wyśledzić. Długosz (Hist. Pol.) pod r 1357 podając dosłownie powyższe pismo papieskie, nie określa faktu bliżej, a pochodzenie Bernarda określa tylko wyrazem „Masovita“: podobnie w swoich „Vitae episcoporum Plocensium" (M. Pol. Hist. VI. p. 607)
- ↑ Theiner I, nr. 805, p. 600.
- ↑ „Cum autem postmodum idem predecessor eundem Bernardum a dignitate episcopali ac regimine et administracione eiusdem Plocensis ecclesie de dictorum fratrum consilin ex certis causis duxerit amovendum, deinde dicto predecessore sublato de medio, nobisque ad apicem summi apostolatus assumptis pro parte capituli, clericorum et personarum predictorum tuit nobis humiliter supplicatum, ut providere eis de absolucionum a sentenciis huiusmodi si quas incurrerunt, nec non dispensacionum beneficiis super irregularitate, si quam eciam inde contraxerunt misericorditer dignaremur. Nos igitur animarum saluti canonicorum ac clericorum et personarum predictorum providere cupientes, carissimi in Christo filii nostri Kazimiri Regis Polonie illustris pro eis super hoc nobis humiliter supplicantis ac ipsorum in hac parte supplicacionibus inclinati, fraternitati tue de qua in hiis et aliis fiduciam gerimus in domino specialem, mandamus quatenus omnes et singulos canonicos ac clericos et personas predictos ab eisdem sentenciis, si hoc humiliter pecierint auctoritate nostra iuxta formam ecclesie simpliciter vel ad cautelam absolvas et nichilominus cum eisdem canonicis ac clericis ac personis super irregularitate, si quam celebrando divina vel immiscendo se illis, non tamen in contemptum clavium forsan contraxerunt, eadem auctoritate dispenses, iniucta eis, si et prout tibi videbitur, penitencia salutari“. Theiner I, nr. 827, p. 616.
- ↑ Theiner I, nr. 828, p. 616 por. o Albercie wybranym po Andrzeju ib. nr. 670.
- ↑ Theiner I, nr. 836, p. 621.
