nie obowiązki w Polsce i na Węgrzech. Był scholastykiem krakowskim i kanonikiem gnieźnieńskim, na wyższe dostojeństwa duchowne się nie wzniósł. Dokładne zbadanie rejestrów i informacyi, jakie do kuryi przesyłał, wobec wielkiej ważności spraw kamery i ich związku z polityką zewnętrzną i wewnętrzną, rzuci niewątpliwie dużo światła na te czasy i stosunki. Poznanie osób pojawiających się w jego otoczeniu nie jest także obojętnem. Organizacya kamery była wyborną szkołą do wykształcenia ludzi; potrzeba było bowiem utrzymywać stosunki z całym światem. Urzędnicy kamery przebiegali cały kraj, badali dochody duchowieństwa, nawiązywali stosunki z kupcami, których potrzebowali do przesyłania sum zebranych, nieraz sami pospieszali do Awinionu, co wszystko nie obywało się bez wielu trudów i niebezpieczeństw. Służba taka musiała wyrabiać obrotność, potęgować energię i rozszerzać horyzont ludzi jej oddanych.
Henryk Cropelin pełnił ją w różnych stronach świata i widocznie
czasowo wszedł w służbę Kazimierza, skoro król wspomina o jego usługach w przeszłości kamerze oddanych i w przyszłości oddać się mających[1]. Na cztery lata przed jego pierwszem pojawieniem się w Polsce spotykamy go w Szwerynie z tytułem publicznego notaryusza wypisanego wśród świadków na dokumencie biskupa Andrzeja w d. 1. lutego 1354[2]. Wobec tego, że biskup częstym bywał w Awinionie gościem i bawił tam także w r. 1355[3], że przybywał tam i sam Arnold i jego zastępcy, wolno przypuścić, że wówczas wszedł Cropelin w te stosunki. Nie jest oczywiście wykluczonem, że już przedtem gdzieindziej w służbie kamery pozostawał, a może przez nią do tytułu publicznego notaryusza przyszedł.
Cropelin pochodzi z rodziny w Meklemburgu zamieszkałej, prawdopodobnie pochodzącej z miejscowości tegoż nazwiska. W tym samym czasie członkowie jej zasiadają w radzie miast Wismaru i Rostoku, dwaj zaś są duchownymi, Lambert dziekanem w Güstrowie, Jan zrazu na studyach za granicą, później notaryuszem i kanclerzem księcia Albrechta meklemburskiego; pozostał po nim kopiarz dokumentów przechowany w archiwum w Szwerynie[4]. Rodzina to zamożna i ruchliwa właśnie w tym czasie przechodzi częściowo z mieszczańskiego patrycyatu do kół szlacheckich[5].
- ↑ „qui plura grata servicia Camere apostolice in diversis mundi partibus exhibuit et exhibere poterit dante domino in futurum“
- ↑ Mecklemburgisches Urkundenbuch XIII 7888 „Hinrico Cropelin, clerico, nostro notario publico".
- ↑ Meckl. Urk. XIII 8059, 8155.
- ↑ Meckl. Urkundenbuch, zobacz indeksy. Inny członek tej rodziny Hans Kroepelin odznaczył się w r. 1434 jako komendant Stokholmu, broniąc unii kalmarskiej wobec szwedzkich powstańców. Allen, Histoire de Danemark I, p. 224.
- ↑ Meckl. Urkb. XIV 8557 Albrecht książę mekl. sprzedaje 6 stycznia 1359 r. Arnoldowi Cropelyn, rajcy w Rostoku trzy wsi z wyższem i niższem sądownictwem, Bertold Cropelin ma w pieczęci hełm z piórami (ib. XV nr. 9240), nieobecny w kraju Henneke w r. 1364 (ib. nr. 9241) mający jakieś prawa do dworu w Grossklein może jest identyczny z naszym Henrykiem.
