Strona:Pułkownikówna Tom 1 (Kraszewski).djvu/158

i troskę miał dnia tego. Przy obiedzie dużo wzdychał... A że oczyma ciągle ku księżnie biegał, jakby ją chciał o coś prosić a nieśmiał, Wojewodzina, gdy wstano od stołu — sama się do niego zbliżyła.
 — Co to acanu jest?
 Za całą odpowiedź Żywult ręce na piersi skrzyżował, i okrutnie westchnął.
 Głos miał stłumiony i cichy, teraz ledwie go posłyszéć było można.
 — A jest! mościa księżno — jest! — odparł.
 — Ale, cóż takiego?
 Potarł głowę biedaczysko.
 — Bieda — rzekł.
 — Nowa jaka? Acan się zdajesz oprymowany bardzo.
 Żywult ręce przycisnął jeszcze mocniéj do piersi. Obejrzał się pilno do koła, aby go nikt obcy podsłuchać nie mógł.
 — Moja nieprzyjaciółka nową sztukę gotuje — rzekł — może, uchowaj Boże nieszczęścia, miéć partyę mocną.
 — Zkąd? jak? — śmiejąc się szydersko, odparła księżna.
 — A jeśli wyda córkę za Ogińskiego?
 Wojewodzina rozśmiała się głośno.
 — Staroście się o tém nie śni, bałamucić może.
 — Mościa księżno — począł z pośpiechem Żywult — zaszły nowe okoliczności. Człowiek przewrotny i zręczny wziął tę sprawę w rękę. Iwano-