Anno 178... odbyliśmy z panem wojewodą sejmiki poselskie Połockie. Laus tibi Christe, że przecie żywi wróciliśmy!
Jest co wpisać do téj księgi, ale początek niefortunny.
Przybyliśmy do Uszacza w licznéj assystencyi dworu naszego i przyjaciół; za nami nazajutrz napłynęła bracia szlachta naszéj wojewodzińskiéj partyi, i zajęła całą ulicę. Żydów z ich domów wrugowałem, uczyniwszy jednak każdemu niejaką gratyfikacyę, choć oniby sami się przed nami wynieśli.
Przyciągnęła także nazajutrz i nasza milicya, to jest, dwieście ludzi piechoty, która siedziała w chatach swoich po dobrach pana wojewody, a na rozkaz jego stawała w potrzebie. Mundury gotowe na cały komplet, leżały na lamusach, i każdy przybywający żołnierz zrzucał siermięgę, a ubierał się w zieloną kurtkę, w takież szarawary, kładł nowe buty, kaszkiecik lakierowany z kitką na głowie, patrontasz przez ramię, brał flintę w rękę i stawał do szeregu.
Pan Piekarski porucznik, który jest razem i koniuszym u pana wojewody, kom enderuje tą piechotą, i tygodniem przed wyjściem na publikę, najczęściej sejmikową (bo pan wojewoda z nikim, chwała Bogu, nie wojuje), wyprowadza ją codzień na zmianę poparną za dworem na musztrę.
- ↑ Uszacz, miasteczko dziś w powiecie Dziśnieńskim, w gubernji Wileńskiéj, w którem odbywały się sejmiki województwa Potockiego.
