Strona:PL Verne - Pięć tygodni na balonie.djvu/265

 — Za pomocą strzału zwrócę jego uwagę.
 — Nie, tego nie trzeba robić, gdyż on nie może zawrócić, jest zupełnie odciętym.
 — Cóż robić?
 — Czekać!
 — Czekać do chwili, gdy arabi go pochwycą?
 — My ich uprzedzimy. Teraz jesteśmy od niego oddaleni zaledwie o 2 mile i, gdy tylko koń Joe’go wytrzyma!...
 — Wielki Boże! — krzyknął Kennedy.
 — Co się stało?
 Kennedy wydał okrzyk przerażenia, gdy ujrzał, jak Joe spadł na ziemię; koń jego padł widocznie znużony i zupełnie wyczerpany.
 — On nas widział! — zawołał doktór radośnie; gdy znów powstał i dosiadł konia, dawał nam znaki.
 — Ale arabi go dościgną! dla czego czekać?
 Ach, ten odważny chłopiec, hura! — wykrzyknął strzelec, który nie mógł już opanować swej radości.
 Joe natychmiast po upadku, znowuż powstał, a gdy potem doścignął go jeden z jeźdźców, jednym skokiem w stronę, usunął mu się i, jak pantera podskoczył, chwycił araba za gardło i udusił. Rzuciwszy trupa na ziemię, znowu począł pędzić dalej.