Strona:PL Verne - Pięć tygodni na balonie.djvu/264

 — Niechaj będą, kim chcą, nie mamy się czego obawiać, a w razie potrzeby wzniosę się wyżej.
 — Czekaj Samuelu! czekaj! To dziwne — dodał po chwili, ci arabowie mają wygląd jakby ścigali kogo.
 — Czy jesteś tego pewny?
 — Tak, nie mylę się, polują i to na człowieka. Jeden oddalony o 100 kroków, nie jest przywódcą, lecz zbiegiem.
 — Zbiegiem — powtórzył Samuel, nie traćmy go z oczu, ale chwilę jeszcze czekajmy.
 — Samuelu! Samuelu! — zawołał po chwili wzruszonym głosem.
 — Co takiego?
 — Czy to złudzenie optyczne? czy to możliwe? To on, Samuelu, to on!
 — On! — zawołał, także Fergusson.
 On! to słowo wystarczyło, nie potrzeba było wymieniać imienia.
 — On jest na koniu, zaledwie o 100 kroków od swych prześladowców! Ucieka!
 — W istocie, to Joe — rzekł doktór, blednąc.
 — W ucieczce nie może nas zauważyć!
 — Wkrótce spostrzeże — dodał Fergusson.
 — Jakim sposobem?
 — Za pięć minut znajdziemy się o 15 stóp od ziemi, po nad nim.