Strona:PL Verne - Pięć tygodni na balonie.djvu/212

 Lecz tu napotkał nową niespodziankę, olbrzymie jakieś ciało zamykało wyjście; Joe, który szedł za strzelcem musiał wraz z nim się zatrzymać.
 — Jesteśmy zamknięci!
 — To niemożebne! Co to być może?
 W tej chwili rozległ się straszny ryk, zwiastujący nowego nieprzyjaciela.
 — Drugi lew! — wołał Joe.
 — To lwica! Czekaj, ty przeklęta bestjo! czekaj! Strzelec w mgnieniu oka nabił karabin i strzelił, ale zwierzę znikło.
 — Naprzód! — zawołał Kennedy.
 Panie Dicku, nie zabiłeś zwierzęcia, inaczej ciało by tu się stoczyło. Jestem przekonany, że bestja znajduje się na zewnątrz, gotując się do skoku, i kto pierwszy z nas się ukaże, będzie zgubiony.
 — Lecz co robić? Wyjść przecież musimy, Samuel na nas tam czeka.
 — Trzeba nam zwabić zwierzę, weź pan moją flintę, a daj mi karabin.
 — Co zamyślasz uczynić?
 — Zaraz pan zobaczysz...
 Joe zdjął swój płócienny surdut, przymocował do karabinu i ustawił jako przynętę przed wejściem do źródła.
 Zwierzę rzuciło się nań natychmiast.