Strona:PL Verne - Pięć tygodni na balonie.djvu/209

wskazał horyzont i zawołał głosem prawie nadludzkim:
 — Tam, tam, tam, na dole!
 W ruchach jego tyle było stanowczości, że Joe i Kennedy zaprzestali tarzania się i spojrzeli we wskazanym kierunku.
 Pustynia została w ruch wprawioną, jak morze podczas burzy. Słońce skryło się po za ciemne chmury, których olbrzymi cień przedłużył się aż do „Victorji“. Nadzieja zajaśniała w oczach Fergussona.
 — Samum! — zawołał.
 — Samum! — powtórzył Joe, nie wiedząc co słowo to znaczy.
 — Tem lepiej! — wołał Kennedy z wściekłością. Tem lepiej, raz umrzemy!
 — Tem lepiej, gdyż będziemy żyli — odparł doktór i szybko począł wyrzucać piasek, który przytrzymywał łódź. Towarzysze zrozumieli go nareszcie, przyłączyli się doń i zajęli miejsce obok niego.
 — A teraz, Joe — rzekł doktór, wyrzuć 50 funtów twego kruszcu!
 Joe wykonał rozkaz, ale uczuł chwilowy żal. Balon podniósł się.
 — Był już czas po temu! — wołał Fergusson.
 Samum w samej rzeczy zbliżał się z szybkością błyskawicy. Gdyby „Victorja“ nie ucie-